In het seizoen 2025 – 2026 kreeg rugbyer en ambassadeur van Tough Minds David Weersma te maken met één van de meest intense periodes uit zijn leven. Terwijl alles in het teken stond van WK-kwalificatie met het Nederlands team, veranderde ook privé zijn leven compleet door de geboorte van zijn dochter Maya. In deze blog vertelt hij vanuit zijn eigen perspectief over het omgaan met tegenslagen in topsport, prestatiedruk en grote veranderingen buiten het veld. Daarnaast deelt hij hoe een confronterend reflectiemoment hem hielp om zichzelf te herpakken, afscheid te nemen van excuses en met hernieuwde energie terug te keren naar zijn team. Een verhaal over reflectie, verantwoordelijkheid nemen en omgaan met tegenslagen in topsport op én buiten het rugbyveld.
Dit was mijn grootste rugbyjaar ooit, met een gigantisch doel op de kalender: WK-kwalificatie met het Nederlands team. De grootste drijfveer van mijn rugby carrière. Ik had het hele jaar ingericht om in die periode te pieken. Het eindigde in een hartverscheurende, droom beëindigende teleurstelling. Ik was compleet van de kaart en had even de neiging om meteen de handdoek in de ring te gooien en te kappen met het spelletje. “Waar doe ik het nog voor?”
Tegelijkertijd stond er aan de privékant een leven veranderend moment op de kalender: de geboorte van mijn dochtertje Maya. Iets waar ik mijn volledige aandacht aan wilde besteden. En nu het WK-doel niet bereikt was, overschaduwde dat al het rugbygedoe volledig.
Ik was zo uit het veld geslagen, en zat zo diep in een neerwaartse spiraal dat ik niet meer objectief naar mijn prestaties kon kijken. Alles was slecht. Het hele rugbyjaar was gefaald.
Ik sprak erover met Petra en die stelde voor even stil te staan en terug te kijken op het seizoen tot nu toe. Wat is er eigenlijk allemaal gebeurd, wat zijn verbeterpunten en waar ben ik tevreden over? Door middel van een objectieve en duidelijke reflectie van alles wat er tot dat moment was gebeurd, kon ik weer overzicht creëren. Ik begon in te zien dat het één teleurstellend resultaat was, waar heel veel van afhing, maar dat er tijdens die campagne en in de rest van het jaar ook heel veel volgens plan was gegaan, en er goed was gepresteerd.
Dat reflecteren is voor mij een heel krachtig middel op dit soort dieptepunten. Ik kan enorm in mijn hoofd verdwijnen als dingen tegenzitten. Daardoor zie ik vooral de negatieve punten extra versterkt. Die zijn er natuurlijk, maar vaak niet zo heftig of overheersend als ik ze op dat moment ervaar. Ik heb dan objectieve feiten nodig die me weer laten zien dat het weegschaaltje niet zo extreem naar de min leunt als dat ik voel, en dat er ook veel aan de pluskant ligt waar ik op dat moment niet bewust bij stilsta.
Na die reflectie stond ik weer wat positiever in het leven en begon ik weer meer te genieten van de trainingen en wedstrijden met HRC. Ik realiseerde mij dat ik het seizoen niet zo wilde laten eindigen en het winnen van het Landskampioenschap werd een duidelijk doel.
Dat had als gevolg dat ik anders begon te trainen. Ik begon meer verantwoordelijkheid te nemen voor mijn acties en maakte minder excuses voor mijn situatie. Ik ben altijd bezig met mijn prestaties en ontwikkeling, maar af en toe kan ik in een slachtofferrol gezogen worden. Dan heb ik medelijden met mezelf en verzin ik redenen waarom ik niet optimaal kan presteren. “Ik ben zo teleurgesteld na de WK-kwalificatie, natuurlijk ben ik niet helemaal geconcentreerd op training.” “Ik heb de afgelopen maanden zo hard getraind, het is normaal dat ik deze gymsessie rustiger aan doe.”
Op het oppervlak hebben dat soort gedachten soms best een kern van waarheid. Maar ik begon me steeds bewuster te worden van één ding: ze hielpen mij totaal niet beter te worden.
Door deze reflectie ging ik een eerlijk gesprek met mezelf voeren over wat ik nou eigenlijk wilde bereiken. Ik realiseerde me dat ik in het omgaan met tegenslagen in topsport juist in de afgelopen jaren regelmatig in een slachtofferrol terechtkwam: zo ook in de afgelopen twee finales.
In de eerste finale tegen Eemland kreeg ik na twintig minuten een heftig ijsbeentje, waardoor ik de rest van de wedstrijd nauwelijks kon lopen. Ik kon me daar niet overheen zetten en presteerde ondermaats.De tweede finale volgde na een heftige privégebeurtenis, waardoor ik mentaal niet loskwam van mijn thuissituatie. Weer ondermaats gepresteerd. Nogmaals, het zijn omstandigheden die op het eerste gezicht best begrijpelijk zijn. Maar de zomers na die verloren finales dacht ik telkens weer hetzelfde: ik heb mezelf teleurgesteld.
Niet omdat we verloren hadden, maar omdat ik niet het gevoel had dat ik alles had gedaan wat ik kon. Dat gevoel van voldaanheid ontbrak. Ik had me verscholen achter excuses, en op het moment dat het ertoe deed kon ik er niet zijn voor mijn team en voor mezelf. Toen kwam de grootste realisatie: deze finale dreigde weer zo’n moment te worden. Sterker nog, met de geboorte van mijn dochter had ik misschien wel het meest begrijpelijke excuus ooit. Slapeloze nachten. Spanning thuis. Nieuwe verantwoordelijkheden. En als resultaat: weer een zomer vol spijt.
Ik was er klaar mee en wilde niet langer degene zijn die een geweldige halve finale speelt, om in de finale te falen. Ik wilde niet nóg een zomer besteden aan piekeren over fouten en spijt hebben van mijn eigen zwakheid. Daarom maakte ik de keuze om terug te gaan naar rugby. Maar dan ook echt: Geen plan B. Geen halve maatregelen. Dit keer geen excuses. Die eerlijke reflectie, waarbij ik mezelf echt onder het vergrootglas legde en harde waarheden onder ogen moest zien, zorgde ervoor dat ik het anders ging aanpakken.
Twee weken na de geboorte stond ik weer op training. In het begin waren er felicitaties en gesprekken, maar binnen een half uur was het weer simpel: trainen. Voor mij was de geboorte van Maya de grootste gebeurtenis van mijn leven, maar voor mijn teamgenoten was ik vooral weer nodig als speler. En dat is ook logisch. Het helpt niemand als ik blijf benoemen hoe weinig ik heb geslapen of hoe intens het thuis is. Dus besloot ik: als ik hier ben, dan ben ik hier ook echt.
Dat had effect. Ik bereikte een nieuw niveau in mijn rugby. Ik bracht energie in het team en speelde met een bepaalde dapperheid die ik eerder niet altijd had. Rugby werd minder leven of dood en meer het spel waarin ik mijn energie kwijt kon. Daarnaast voelde ik heel scherp wat de consequenties waren van mijn keuze om te trainen. Mijn vriendin droeg thuis de zorg voor onze dochter. Dat maakte dat ik elke training zo efficiënt mogelijk wilde benutten. Elke training werd goud waard.
Als gevolg daarvan speelde ik zowel in de halve finale als in de finale een goede wedstrijd en kon ik daadwerkelijk invloed hebben op de prestaties van het team. Na een zinderende finale werden wij tegen alle verwachtingen in Landskampioen!
Het waren fantastische rugbyweken waar ik enorm trots op ben. Juist het omgaan met tegenslagen in topsport kreeg in die periode voor mij een compleet nieuwe betekenis. Trots omdat ik in misschien wel de meest uitdagende periode van mijn leven erin slaagde het beste uit mijzelf te halen. Hoe lastig het ook was slaagde ik erin om mijn privéleven te scheiden van mijn sportieve leven, en volle bak voor de winst te gaan.
Het kantelpunt was dat reflectie moment, begeleid door Petra. Als ik niet die objectieve terugblik had gemaakt was ik nooit in staat geweest om gemotiveerd het seizoen af te maken, met de toewijding die ik heb laten zien in zo’n intense periode. Het was die oefening die er voor zorgde dat ik hard naar mezelf keek en bepaalde aanpassingen heb gemaakt, maar ook de tijd nam om behaalde successen te vieren en te erkennen waardoor de afgelopen tijd niet als ‘verloren’ werd beschouwd.
Als je de terugblik laat afhangen van jouw huidige emotie gaat het altijd vertroebeld zijn. Een wedstrijd na winst is nooit perfect geweest, net zoals een wedstrijd na verlies nooit dramatisch is geweest.Gebruik de objectieve reviews om het in kaart te brengen en blijf groeien!
Ken jij dat gevoel dat één teleurstelling alles lijkt te overschaduwen? Of dat veranderingen buiten je sport, studie of werk invloed hebben op hoe je presteert? Wil je ook leren omgaan met tegenslagen in topsport? Juist in zulke periodes kan het lastig zijn om overzicht te houden, eerlijk naar jezelf te kijken en niet meegezogen te worden in negatieve gedachten.
Bij Tough Minds geloven we dat reflectie, mentale vaardigheden en eerlijke gesprekken kunnen helpen om weer richting te vinden, juist wanneer dingen tegenzitten. Door te analyseren en te leren omgaan met het ongemak, leer jij omgaan met druk, verwachtingen, verandering en tegenslag.
Wil jij voor jouw team ook een sessie inplannen met één van onze sportpsychologen? Of wil je eens sparren over de mogelijkheden? Neem contact met ons op!
Meer over onze ambassadeurs & Team Tough Minds? Lees het hier! of volg David Weersma op instagram of op LinkedIn.
